Św. Helena

Ziemska droga do świętości

Jakże często można dziś usłyszeć stwierdzenie, że święci to osoby z innej rzeczywistości, niepasujący do naszych wzorców myślenia czy działania; to osoby które może w innych wiekach były kimś ważnym, ale w XXI wieku....? Po co nam dzisiaj święci, skoro tak wiele można osiągnąć bez Boga, za pieniądze czy prawie wszystko znaleźć w Internecie?

Pomimo tej wyczuwalnej fali pewnych uprzedzeń do świętych, mam wielkie przekonanie, że wkraczając na drogę życia św. Heleny, zapoznając się z jej trudnościami, radościami czy wielkimi osiągnięciami, odkrywam kogoś wyjątkowego, ponadczasowego, kogoś, kogo nie można zapomnieć, kogo nie można nie podziwiać. Św. Helena to osoba która dokonała takich wielkich dzieł , że przetrwały one wieki, przetrwały do dziś i wydały wiele wspaniałych owoców. Wielu nazywa ją jedną z najważniejszych kobiet wszechczasów. Wyczuwam również, że chcąc przybliżyć nam, ludziom XXI wieku, sylwetkę tej wielkiej, nieco zapomnianej Katoliczki, czynię to jakby z inspiracji jej samej, tak jakby Ona sama chciała nas zaprosić do nawiązania z nią duchowej więzi przyjaźni.

Za rzadów, cesarza Dioklecjana (284-305) w 293 roku doszło w cesarstwie do podziału władzy na czterech władców (tzw. Tetrarchia) sprawujących władzę w różnych obszarach cesarstwa : Dioklecjan zachował dla siebie wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego, Maksymianowi przydzielił Italię, Afrykę i Hiszpanię, Galeriusz miał sprawować władzę w dolinie Dunaju i na Bałkanach i Konstancjusz Chlorus w Brytanii i Galii). Ten awans Konstancjusza Chlorusa sprawił, że przeniósł się on do Galii wraz z Heleną i synem Konstantynem. Jednakże po 18 latach wspólnej drogi z Heleną Konstancjusz Chlorus podejmuje decyzję (w 289 r. ) rozstania się z nią aby poślubić pasierbicę samego cesarza Maksymiana Teodorę i w ten sposób awansować także w oczach cesarza i wojska. Ten wielki awans Konstancjusza Chlorusa, a także niewątpliwie postawa zazdrości jego nowej żony Teodory, sprawiły, że jego pierwsza żona Helena pochodząca z prostej, niezamożnej rodziny została definitywnie odsunięta z cesarskiego domu. Przez prawie dwadzieścia lat żyła ona wraz z synem Konstantynem w osamotnieniu na zamku cesarskim w Trewirze jako zapomniana i niechciana. Nie mniej jednak po długim czasie upokorzenia nastąpiła w życiu Heleny i jej syna wielka, pozytywna zmiana.


Przez prawie trzy wieki wielu chrześcian było publicznie torturowanych, oddawali oni swoje życie broniąc niezachwianie wiary w Jezusa Chrystusa.


Oto fragment nicejskiego Credo zapisanego na papirusie z VI w. który odnaleziono w Egipcie. Obecnie jest on własnością Biblioteki Uniwersyteckiej w Ma nchesterze.


P. Rubens : Nawrócenie Konstantyna


Bitwa przy moście Mulwijskim, 28 października 312 roku. W czasie tej bitwy na sztandarach wojsk Konstantyna były umieszczone krzyże.


Na wybijanych monetach widniały napisy :Flavia Helena Augusta lub na innych Babka cesarzy (Konstansa I i Konstancjusza II)

Copyright by CIVILIZATION AND MEDIA ART FESTIVAL MEDIATRAVEL